Gamzelerim Tıpkı SEN!
Gözlerimle kavgalıyım,
Çektim vurdum, vuslatının
gölgesiyle bile tutuşan bakışlarımı.
Aynaya bakıyorum gamzelerim tıpkı
sen,
Halelerime doluyorsun yıkılıyor dünya başıma.
Elma şekerini
kaybeden çocuklar gibi zırıl zırıl,
Oturup ağlıyorum.
Her sabah uzandığım
kolların,
Kehribar rengi bir yalnızlıkla dolup sarıyor,
Her yanımı.
Ah!
Sonbaharım,
Yüreğim buz.
Şafaklarımda çiğ damlasıyla cebelleşiyor
nedensiz nevruz.
Çağırma bu gece içimin isyanı afeti devran
gelmeyeceğim.
Yüreğin yüreğimi ezmek için bronz bir balyoz savurdu ruhum
ezildi.
Yağmur sonrası kokan topraklar gibiyim.
Uzandığım sedir sert,
kaybettiğim kucağın nağmert aldırımıyorum.
Sadece yağmur bulutlarını
yalamayı düşlüyorum,
Hayret.
Duruldum, hüznümü ceplerimden kucağına usulca
boşaltmktan yoruldum.
Kapı önlerinde kırılmış paslı çiviler
inceliğindeyim.
Sorguluyorum,
Hani?
Seninle yıldızlarını örtündüğüm
gökyüzü
Hani?
Ayrılıkla solan sevdanın diğer yüzü........
Of yaaa
YanıtlaSilZaten aynaya kendi suretini görme arzusuyla bakarken onu görmek değil midir insanın canını yakan
:)
Aynaya bakmayada gerek yok pe hito! Her an her şey; O na Dair her şey insanın canını yakabiliyor...
SilNeden offladın!..
(: