Dün
Bu gün yazmak gelmedi içimden...
Başın döner, gözlerin kararır ve bilincini yitirirsin. Sonrası sonsuz
karanlık. İşler bir kere kötüye gitmeye başladım mı durduramazsın, ardı
arkası kesilmez dibe battıkça batarsın. Bir noktadan sonra her şeyin
normale dönmesi için değil de işlerin bundan daha kötüye gitmemesi için
dua edersin. Bir çare, bir çıkış yolu ararsın kendine... Ama tüm bu
aramalar boşunadır. Ne sesini duyan biri vardır etrafında, ne de
çaresizliğini gören. Tek başınasındır bu hayatta, aldığın hiç bir karar
tatmin etmez, seçtiğin tüm yollar çıkmaz sokaklara götürür seni.
Hikayenin bittiğini düşünürsün... Sonra nefes aldığını fark edersin ve
aldığın her nefes seni hayatta tutacak olan bir umuda dönüşür. Her
kaybedişliğinden başlarsın, daha da güçlenerek başlarsın ve daha da
hızlanarak dibe batarsın ve en dibe batarsın.. Başın döner, gözlerin
kararır ve bilincini yitirirsin.. Sonrası sonsuz karanlık.
Tek başına değilsin ben varım biz varız
YanıtlaSilHüsran üstüne hüsran yaşadığımız hayatlarimiz var bizim onlara sıkı sıkı tutunmak mı gerek yoksa saliverip göndermek mi¿
Son buluşmaların hikayesi çoktan okunmuştu,
SilÇok ağlayanlar, gülmeyi...
Çok sevenler, sevilmeyi unutmuşlardı..
Artık umursamamaktı intikamın en keskin yolu.
(Eyvallah ama hüsranım ne senle ne de sizlerle)
Zaten gitmemiştim diyeceksin ama, ben yine de hoş geldin diyorum :) Sonsuz karanlık olmaz be Ali, bir bakarsın, tünelin ucunda bir ışık...
YanıtlaSilHoşbuldum Kahve Telvesi.. (:
SilŞu an o tünelin ucundaki aydınlığı göremiyorum ben!
özlemiştik yazılarını,yeniden hoş geldin.
YanıtlaSilHoşbuldum kardeşimm.. (:
SilNeden bitti demiyorum, sırada ne var diyorum.
YanıtlaSil:)
Sırada sonsuzluk, yalnızlık...
Sil