Sadece, sadece yüreğine dokunmak istemiştim......
Ne çok adamsın sen, demiştin sonbahar edalı sesinle.
Üşümüştüm.
Sebepsiz yüreğimin ıslaklığı düştmüştü gözlerimden ellerine,
Müjganla öpüşmüştüm.
Bir ölü duysa sessiz çığlıklarımı,
Ayak ucunda yer açardı diye, fısıldadığımın ertesi;
Ayrıldık, kıyamet koptu.
Sımsıkı kapadım sabaha açılan kapıları,
Akşamlarımda anılarınla demlenmekti hoş sedam.
Müjganla öpüşmüştüm.
Bir ölü duysa sessiz çığlıklarımı,
Ayak ucunda yer açardı diye, fısıldadığımın ertesi;
Ayrıldık, kıyamet koptu.
Sımsıkı kapadım sabaha açılan kapıları,
Akşamlarımda anılarınla demlenmekti hoş sedam.
Soludugum hava gibi uçup gittin,
Ciğerlerimden vuruldum.
Düştüğüm kuyular hüzün dolu,
Çıkmak için çabaladıkça daha bir derin sarıyor.
Kolların kollarımda,
Küstüğüm vuslatın sızısıyla bağrımda.
Küstüğüm vuslatın sızısıyla bağrımda.
Uzanıyorum özlemle ıslak kirpiklerimin arasında,
Düşüyorsun, gözlerimi açmak istemiyorum!!..
Ne çok adamdan biri uzanıp yüreğinden tutuyor..
0 yorum:
Yorum Gönder
Not: Yalnızca bu blogun üyesi yorum gönderebilir.