Kahvem hazır, denizin köpürmesi bekliyordum. Martılar bile ezberlemişti bu kısacık döngüyü… O yakadan bu yakaya özgürce kanat çırpmak, vapurun peşinden atılan bir parça kuru simidi kapmak için yarışıp dururlar. Martılar etçil kuşlar sınıfında değilmiydi hem!
Neyse hava bugün de kapalı İstanbulda, deniz dalgalı, martılar hüzünlü… Bazen düşünüyorum, bazen keşke hiç yazmasaydım diyorum kendi kendime. Ucu bucağı olmayan gemilere binip gitseydim buralardan. Ama oralarda da varmıdır "Galatadan Kız kulesine" uzanan aşk hikayeleri? Acı her yerde aynıdır da mutluluk ta öylemidir? Gözüm iskeleye takıldı, derdi vardı galiba yoksa neden dalgaları izlesin ki. Terapi de olabilir bu, serinlemek istese ayaklarını denize solabilir,yoksa neden ayakkabılarını çıkarsın ki! (: Üstelik şişe birası da var.